Als Social impact regisseur zoek ik altijd naar de kern. Elk project begint voor mij met een diepe duik in het onderwerp. Vanuit die plek kan ik begin ik met concept ontwikkeling en regie. Want pas als ik écht begrijp waar het over gaat, en waarom het ertoe doet, kan ik de juiste vorm vinden om het verhaal tot leven te brengen. Dat kan zijn een documentaire, een fictieve vertelling of iets ertussenin. Het medium is voor mij nooit het doel, maar een middel. Een manier om de kijker te raken. Want dat is wat mij drijft: impact maken. Mensen iets laten voelen. Iets waardoor ze even stilvallen. Zich herkennen. Iets in beweging komt. 

Vanaf het moment dat ik begon met maken, voelde ik het al: de kick als iets dat ik met hart en ziel heb gecreëerd, écht binnenkomt bij iemand. Dit begon met tekenen en schilderen, waarin ik probeerde emoties op het doek over te brengen. Dit groeide uit tot een bredere zoektocht naar expressie in film. Dat moment waarop het scherm geen afstand meer schept, maar juist verbinding maakt. Dat is waar ik het voor doe. Ik stel mezelf steeds opnieuw vragen: Hoe raak ik de kijker nog dieper? Wat maakt het nog geloofwaardiger? Hoe stuur ik de beleving zonder het te dicteren? Ik maak verhalen met de intentie dat ze niet alleen gezien worden, maar gevoeld. Dat het blijft hangen, dagen later nog. Omdat het ergens iets geraakt hebben dat waar en echt is.